ΥΦΑΝΤΙΚΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

  • ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

    ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

  • ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

    ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

  • ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

    ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

  • ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

    ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

  • ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

    ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

  • ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

    ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΝΗΣ

Έργανη

Ήταν όμορφη και χρυσοχέρα !

Τη λέγανε Αράχνη και ήταν υφάντρα.

Ύφαινε τις ομορφιές της φύσης που αντίκριζε καθημερινά γύρω της.

Έβλεπε τα χρώματα στα πέταλα των λουλουδιών,

 στο πτέρωμα των πουλιών, στο τρίχωμα των ζώων.

 Άκουγε το φύσημα του ανέμου, τους ψιθύρους των πηγών,

τα τραγούδια των νερών.

Μύριζε ό,τι στο πέρασμα του σκορπούσε ο αέρας.

 Γευόταν το μέλι των λουλουδιών.

Άγγιζε ό,τι στη φύση της έκανε εντύπωση. Όμορφες πέτρες, κλαδιά με αγκάθια, σγουρά φύλλα, αυγά πουλιών.

Μιλούσε με Αμαδρυάδες[1] και Ναϊάδες[2] και έκανε τις εικόνες, τους ήχους,

τις μοσχοβολιές, τις γεύσεις και τις κουβέντες,  ξόμπλια[3] στα υφαντά της.

Ο πατέρας της, ο Ίδμων, με υπομονή και επιμονή, γνώση και δεξιοτεχνία, αφαιρούσε από τα πορφυροκόγχυλα[4] την πορφύρα και

μ’ αυτήν έβαφε τα μάλλινα νήματα με τα οποία ύφαινε η κόρη του.

Η Αράχνη ήταν η καλύτερη υφάντρα της εποχής της.

 Και οι θεοί τη ζήλεψαν.

- Είμαι η καλύτερη υφάντρα! Καλύτερη κι απ’ αυτή τη θεά, είπε.

Κι η Αθηνά Εργάνη την κάλεσε σε διαγωνισμό.

Όλα ήταν έτοιμα εκείνη τη μέρα.

 Αργαλειοί, νήματα, σαΐτες, κτένια …

 Θεοί και Νύμφες και άνθρωποι και πουλιά και ζωάκια και έντομα,

όλα πήραν θέση γύρω από τους δυο αργαλειούς

που στήθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον.

Κι οι ανυφάντρες[5] άρχισαν να υφαίνουν.

Τα χέρια τους πετούσαν, γινόταν ένα με τα νήματα, χόρευαν ρυθμικά πάνω στα στημόνια πότε περνώντας τη σαΐτα πότε χτυπώντας τα υφάδια με το κτένι.

Περίεργη η ομήγυρη έβλεπε. Έβλεπε και θαύμαζε. Θαύμαζε και αγωνιούσε.

Ο χρόνος έληξε. Ο διαγωνισμός τελείωσε.

 

 Γύρισε το κεφάλι της η Αθηνά και είδε το υφαντό της Αράχνης.

 «Το έργο εκείνο ούτε η Παλλάδα[6], ούτε ο Φθόνος

δεν ημπορούσαν να το μεμφθούνε».[7]

 Ήταν τέλειο αλλά γεμάτο ασέβεια και αυθάδεια.

 Είχε τολμήσει, αυτή η κοινή θνητή, να υφάνει τους έρωτες του Δία

όπως και άλλων  θεών.

 Είχε προσβάλλει τον πατέρα της.

Είχε προσβάλλει τους θεούς. Έπρεπε να τιμωρηθεί.

Η Αράχνη κοίταξε περίεργα το υφαντό της θεάς.

Η Αθηνά η Εργάνη[8] στη μέση του υφαντού της είχε υφάνει σκηνές από τη διαμάχη της με τον Ποσειδώνα στην Ακρόπολη για την ονομασία της Αθήνας.

Στις τέσσερεις άκρες του υφαντού της υπήρχαν διάφορες σκηνές που έδειχναν πώς τιμωρούν οι θεοί τους ασεβείς ανθρώπους.

 Ήλπιζε η θεά ότι η Αράχνη βλέποντας  αυτές τις σκηνές της τιμωρίας, έστω και την τελευταία στιγμή, θα μετάνοιωνε και θα ζητούσε συγγνώμη  για την ασέβειά της.

Η Αράχνη όμως δεν μετάνοιωσε. Δεν μετάνοιωσε καθόλου αλλά, φοβήθηκε πολύ  και γι αυτό προσπάθησε να κρεμαστεί μήπως και η αυτοκτονία της

ήταν λιγότερο επώδυνη από την τιμωρία  της θεάς.

Μόλις η Αθηνά την είδε να περνά τη θηλειά στο λαιμό της, την λυπήθηκε και της είπε:

-Θα ζήσεις  αλλά κρεμασμένη και θα υφαίνεις ολημερίς

και εσύ και οι απόγονοί σου.

Και η θεά  ραντίζοντάς την με ένα υγρό, μεταμόρφωσε την όμορφη Αράχνη

σε ένα μαύρο και αποκρουστικό ζωάκι, την αράχνη!

Ποιος ξέρει τί ακριβώς έγινε; … Αν έγινε ποτέ …

Όμως η αράχνη, μαύρη και αποκρουστική τώρα πια, εξακολουθεί να υφαίνει και

ο άνθρωπος να αντιγράφει ή να προσπαθεί να αντιγράψει

την αισθησιακή λεπτότητα του ιστού της.

 

[1] Παράσταση της Αθηνάς Εργάνης σε πήλινο πλακίδιο. Βρίσκεται στο Μουσείο της Ακρόπολης των Αθηνών. Ύψος : 0,218 m.

[2] Δρυάδες ή Αμαδρυάδες,  Νύμφες των μοναχικών δέντρων και των λιβαδιών. Ταυτίζονταν με τις Μελίες.

[3] Ναϊάδες,  Νύμφες των ποταμών, των πηγών και των κρηνών. Είναι οι πιο γνωστές από τις Νύμφες.

[4] Ξόμπλια,  στολίδια. Εδώ, σχέδια  στο υφαντό.

[5] Πορφυροκόγχυλα ή Πορφύρες, κογχύλια κοινά των  ελληνικών θαλασσών. Τα  ζωάκια  που βρίσκονται μέσα σ’ αυτά φέρουν έναν  αδένα   γεμάτο με  χρωστική ουσία, την πορφύρα.

[6] Ανυφάντρες, υφάντρες.

[7] Παλλάδα, η θεά Αθηνά

[8] Οβιδίου «Μεταμορφώσεις». Κεφ. VI, στ. 129. Μεταφρ. Θ.Τσοχαλή.

[9] Η Αθηνά ως Εργάνη μαζί με τον Ήφαιστο προστατεύει όλες τις συντεχνίες. Η Αθηνά θεωρείται επίσης η θεά της Υφαντικής τέχνης, γι’ αυτό εικονίζεται κρατώντας αδράχτι.